Əziz oxucularım, bu gün gecə bir neçə maraqlı tətbirdə iştirak etmək üçün Türkiyəyə gedirəm. Çox güman, orada hər gün blogumda nəsə yazmaq imkanım olmayacaq. Ona görə də, indidən hamınızı Novruz bayramı münasibəti ilə təbrik edirəm.
На странице
17.03
Türkiyə səfəri
15.03
Rəqəmlərin dili…
11.03
REAL-lıqdı…
10.03
Mart tətilləri
09.03
Dubay məsələsi…
09.03
8 matr…
04.03
Bu gün heç nə
yazmıram…
01.03
Yatmış ASLAN
bənzətməsi…
23.02
Darbe istəyən
AKP…
23.02
Заметили…
09.02
Enerji kollapsı
Свобода в мыслях, ответственность в действиях.
Я несколько лет участвую в дискуссиях на разных форумах, люблю общаться с интересными людьми, высказывать свою точку зрения, и, слушать, читать иное мнение, если даже эти мнение не всегда совпадает с моей позицией.
Daha bir əsl vətəndaş öldü…
16 марта 2010 
15:19
15:19
Allah rəhmət elesin!
Jurnalist İbrahim Bayandurlu vəfat edib
16.03.2010
Martın 16-da tanınmış jurnalist İbrahim Bayandurlu vəfat edib. O, AzadlıqRadiosunun Azərbaycan redaksiyası ilə əməkdaşlığa yenicə başlamışdı. Uzun müddət «Zerkalo» qəzetinin şərhçisi olub. Vaxtilə Qarabağ müharibəsində ağır yaralanmışdı
Bakı Kliniki Tibbi Mərkəzdən AzadlıqRadiosuna bildiriblər ki, jurnalist dünən səhər 11:30 radələrində ağır vəziyyətdə xəstəxanaya gətirilib. Xəstəni qəbul edən reanimotoloq Şöhrət Verdiyev deyib ki, İ. Bayandurlunun qida borusunun venaları partlayıb və güclü qanaxma nəticəsində bu gün səhər saat 05:00 radələrində vəfat edib.
O, qara ciyərin serrozu, qara ciyər qapı venasının genişlənməsi, Hepatit C, qida borusu venalarının 4-cü dərəcəli genişlənməsindən əziyyət çəkirdi.
«Zerkalo» qəzetinin şərhçisi olmuş İ.Bayandurlu Qarabağ müharibəsində də iştirak edib. 1992-ci ildə başından yaralanmışdı. Uzun müddət döyüşlərdə aldığı qəlpə yarasından əziyyət çəkirdi.
İ. Bayandurlu son zamanlar AzadlıqRadiosunun Azərbaycan redaksiyasının rus bölməsi ilə əməkdaşlıq edirdi. Onun AzadliqRadiosunda böyük oxucu marağına səbəb olan son işləri arasında «Solidarnost» Rusiya demokratik hərəkatının yaradıcılarından biri və hazırda Londonda mühacirətdə yaşayan Rusiya oliqarxı ilə müsahibələri var.
1972-ci il doğumlu jurnalist evli idi, bir qızı var.
İ. Bayandurlunun dəfn mərasimi bu gün saat 14:00-da «Hyatt Recency» oteli ilə üzbəüz binanın həyətində olacaq.
O, qara ciyərin serrozu, qara ciyər qapı venasının genişlənməsi, Hepatit C, qida borusu venalarının 4-cü dərəcəli genişlənməsindən əziyyət çəkirdi.
«Zerkalo» qəzetinin şərhçisi olmuş İ.Bayandurlu Qarabağ müharibəsində də iştirak edib. 1992-ci ildə başından yaralanmışdı. Uzun müddət döyüşlərdə aldığı qəlpə yarasından əziyyət çəkirdi.
İ. Bayandurlu son zamanlar AzadlıqRadiosunun Azərbaycan redaksiyasının rus bölməsi ilə əməkdaşlıq edirdi. Onun AzadliqRadiosunda böyük oxucu marağına səbəb olan son işləri arasında «Solidarnost» Rusiya demokratik hərəkatının yaradıcılarından biri və hazırda Londonda mühacirətdə yaşayan Rusiya oliqarxı ilə müsahibələri var.
1972-ci il doğumlu jurnalist evli idi, bir qızı var.
İ. Bayandurlunun dəfn mərasimi bu gün saat 14:00-da «Hyatt Recency» oteli ilə üzbəüz binanın həyətində olacaq.
Rəqəmlərin dili…
15 марта 2010 10:41
10:41
Tələbə vaxti, bizim institutda bir iclasra idim. Dərsə davamiyyət müzakirə olunurdu. Rektor, Fuad Ələsgərov, bizim fakültənin dekanından soruşdu ki, «Həsən müəllim, sizdə davamiyyət necədi»?
Həsən müəllim cavab verdi ki, Fuad müəllim, «bizdə dərsə davamiyyət 103% təşkil edir».
Araya bir neçə saniyyəlik sükut çökdü, birdən Fuad müəllim əsəbi səslə dedi:
- Ay Həsən, bu köpək uşağının hamısı gəlsə, bu 100% edir, axı sən o 3%-i hardan çıxartdın?
Hamı gülüşdü, Həsən müəllim də pərt oldu.
İndi bizim hakimiyyətin, prezidentin bəzi rəqəmlər söyləməsi (məsələn, ölkənin meyvə ilə 127% özünü təmin etməsi kimi), Həsən müəllimin o 3%-nə oxşayır…
Həsən müəllim cavab verdi ki, Fuad müəllim, «bizdə dərsə davamiyyət 103% təşkil edir».
Araya bir neçə saniyyəlik sükut çökdü, birdən Fuad müəllim əsəbi səslə dedi:
- Ay Həsən, bu köpək uşağının hamısı gəlsə, bu 100% edir, axı sən o 3%-i hardan çıxartdın?
Hamı gülüşdü, Həsən müəllim də pərt oldu.
İndi bizim hakimiyyətin, prezidentin bəzi rəqəmlər söyləməsi (məsələn, ölkənin meyvə ilə 127% özünü təmin etməsi kimi), Həsən müəllimin o 3%-nə oxşayır…
İlqar Məmmədovun İrəvanda, NATO tədbirindəki çıxışının mətni
12 марта 2010 11:42
11:42
Two and half years ago I was here in Irevan speaking about South Caucasus without borders. Unfortunately, since then we have even more borders, and they have become even more solid. Even more armed and hostile people stand on each side of those borders.
It seems that despite ongoing bilateral military and technical cooperation between our countries on the one hand, and NATO and EU on the other, and despite our varying contributions to the coalition in Iraq and Afghanistan, the importance of Euro-Atlantic dimension has shrunk. Bureaucratic work put political vision in the shadow of technicalities. Instead, Russia’s attempts to regain influence tend to succeed more in the region.
NATO is risking to lose ground not only because of the dry bureaucrats, but because of policy mistakes as well. NATO as such, as well as its individual members, such as United States, always say they want to keep balance in US military assistance and military cooperation with Azerbaijan and Armenia. On the other hand though, the Collective Security Treaty Organization is not looking for a balance. Its officials at times are very outspoken on what they intend to do in case Azerbaijan exercises its lawful right to restore territorial integrity by force. What kind of drive for Euro-Atlantic integration such a pseudo-balance can create in Baku? Obviously none. As a result we see official Baku engaging with Russia more in the search for conflict resolution.
What I think about the Euro-Atlantic prospects of Azerbaijan, I have stated in numerous speeches and writings in my home country. Azerbaijan should align itself with the long-standing community of western democracies in tackling global and regional challenges. Here in Irevan though, I would like to focus on what kind of neighbor we need west of us in order to go the same way together.
Indeed, we would be much more successful if we help each other in integrating our nations to the current European governance tradition and the Atlantic security mechanism.
In that respect, Azerbaijan’s genuine interest is to live in peace side-by-side with independent, prosperous, secure Republic of Armenia so that we could assist each other in overcoming Soviet legacies of our existence.
Let me start with the first definition — independence. Currently, Armenia’s independence is undermined by overwhelming Russian economic, military, and political presence. When we make this point to our Armenian colleagues, we often hear a defensive argument, about Europe being the key economic partner to Armenia. But, let us be fair to the facts. Because of its global weight, Europe is the key economic partner to practically all countries of our region. Russian ownership over major sectors of the Armenian economy is a matter of real concern.
It is hard to understand sometimes what stands more behind this very limited independence of our neighbor. Does independence has little value in the mainstream Armenian approach to the statehood? Or simply Armenia is not able to effectively resist the dictate from Kremlin? Or may be circumstances developed by the territorial claims against Azerbaijan jeopardize Armenia’s choices?
It is not our mission to suggest ways toward independence in foreign and domestic policy to a different state. Armenian people must know the best answer to the pursuit of that goal, if such exists.
Second, Azerbaijan needs prosperous Armenia. Yes, indeed, everybody wants to live a prosperous neighborhood. However, the continued occupation of our lands makes impossible for Azerbaijan to share its growing wealth with the neighbor. In twenty years since ceasefire, by the year 2014 Azerbaijan’s economic reality will be so dramatically different from Armenia’s that no international assistance will be able to fill the gap. Even now foreign donors cannot accomplish that task. The disproportion, imbalance in such long-term distribution of wealth represents a true path to renewed conflict, and certainly changes the balance in the complex game around South Caucasus.
History always has its ironies. One of its ironies relates to the issue of prosperity. When Kremlin instigated the ongoing conflict in the late 1980s by expelling Azerbaijanis from Zangezur in the end of 1987, one of the pretended reasons for secession of Karabakh was that the autonomous part of Azerbaijan was less prosperous than the other provinces. This was totally fake argument then, but it becomes reality now. This is a true historic irony which the Armenian public opinion must give a proper thought.
To go the road of Euro-Atlantic integration together, Azerbaijan needs secure Armenia. However, tension on the frontline will only grow as our lands are under the occupation, and as economic inequality grows between our countries. “No sense of security to Armenia” will remain a driving principle of Azerbaijan’s diplomacy under any government — as long as the occupation continues.
It is a mistaken view that rapprochement only between Ankara and Irevan will immediately provide greater sense of security to Armenia. Well, it may contribute to the lessening need for the Russian military base, and for Armenia’s membership in the anti-Euro-Atlantic CSTO. However, without progress at the Karabakh talks no substantial improvement in the security status of Armenia is possible.
Hense, the deeper is the deadlock at Karabakh talks, and more creative is the Armenian Constitutional Court or any other authority in setting formal preconditions to the Munich protocols, the stronger is the rationale behind Russian military presence in this country.
Finally. We need Republic of Armenia where republicanism does not lose real political struggle to an agreement between clans.
When I say that Azerbaijan needs independent, prosperous, secure Republic of Armenia to go hand in hand toward the goal of Euro-Atlantic integration, I mean not the absolute compliance with these criteria, but the beginning of a process that will make our neighbor a trustworthy partner beyond control of our common former metropolis.
It seems that despite ongoing bilateral military and technical cooperation between our countries on the one hand, and NATO and EU on the other, and despite our varying contributions to the coalition in Iraq and Afghanistan, the importance of Euro-Atlantic dimension has shrunk. Bureaucratic work put political vision in the shadow of technicalities. Instead, Russia’s attempts to regain influence tend to succeed more in the region.
NATO is risking to lose ground not only because of the dry bureaucrats, but because of policy mistakes as well. NATO as such, as well as its individual members, such as United States, always say they want to keep balance in US military assistance and military cooperation with Azerbaijan and Armenia. On the other hand though, the Collective Security Treaty Organization is not looking for a balance. Its officials at times are very outspoken on what they intend to do in case Azerbaijan exercises its lawful right to restore territorial integrity by force. What kind of drive for Euro-Atlantic integration such a pseudo-balance can create in Baku? Obviously none. As a result we see official Baku engaging with Russia more in the search for conflict resolution.
What I think about the Euro-Atlantic prospects of Azerbaijan, I have stated in numerous speeches and writings in my home country. Azerbaijan should align itself with the long-standing community of western democracies in tackling global and regional challenges. Here in Irevan though, I would like to focus on what kind of neighbor we need west of us in order to go the same way together.
Indeed, we would be much more successful if we help each other in integrating our nations to the current European governance tradition and the Atlantic security mechanism.
In that respect, Azerbaijan’s genuine interest is to live in peace side-by-side with independent, prosperous, secure Republic of Armenia so that we could assist each other in overcoming Soviet legacies of our existence.
Let me start with the first definition — independence. Currently, Armenia’s independence is undermined by overwhelming Russian economic, military, and political presence. When we make this point to our Armenian colleagues, we often hear a defensive argument, about Europe being the key economic partner to Armenia. But, let us be fair to the facts. Because of its global weight, Europe is the key economic partner to practically all countries of our region. Russian ownership over major sectors of the Armenian economy is a matter of real concern.
It is hard to understand sometimes what stands more behind this very limited independence of our neighbor. Does independence has little value in the mainstream Armenian approach to the statehood? Or simply Armenia is not able to effectively resist the dictate from Kremlin? Or may be circumstances developed by the territorial claims against Azerbaijan jeopardize Armenia’s choices?
It is not our mission to suggest ways toward independence in foreign and domestic policy to a different state. Armenian people must know the best answer to the pursuit of that goal, if such exists.
Second, Azerbaijan needs prosperous Armenia. Yes, indeed, everybody wants to live a prosperous neighborhood. However, the continued occupation of our lands makes impossible for Azerbaijan to share its growing wealth with the neighbor. In twenty years since ceasefire, by the year 2014 Azerbaijan’s economic reality will be so dramatically different from Armenia’s that no international assistance will be able to fill the gap. Even now foreign donors cannot accomplish that task. The disproportion, imbalance in such long-term distribution of wealth represents a true path to renewed conflict, and certainly changes the balance in the complex game around South Caucasus.
History always has its ironies. One of its ironies relates to the issue of prosperity. When Kremlin instigated the ongoing conflict in the late 1980s by expelling Azerbaijanis from Zangezur in the end of 1987, one of the pretended reasons for secession of Karabakh was that the autonomous part of Azerbaijan was less prosperous than the other provinces. This was totally fake argument then, but it becomes reality now. This is a true historic irony which the Armenian public opinion must give a proper thought.
To go the road of Euro-Atlantic integration together, Azerbaijan needs secure Armenia. However, tension on the frontline will only grow as our lands are under the occupation, and as economic inequality grows between our countries. “No sense of security to Armenia” will remain a driving principle of Azerbaijan’s diplomacy under any government — as long as the occupation continues.
It is a mistaken view that rapprochement only between Ankara and Irevan will immediately provide greater sense of security to Armenia. Well, it may contribute to the lessening need for the Russian military base, and for Armenia’s membership in the anti-Euro-Atlantic CSTO. However, without progress at the Karabakh talks no substantial improvement in the security status of Armenia is possible.
Hense, the deeper is the deadlock at Karabakh talks, and more creative is the Armenian Constitutional Court or any other authority in setting formal preconditions to the Munich protocols, the stronger is the rationale behind Russian military presence in this country.
Finally. We need Republic of Armenia where republicanism does not lose real political struggle to an agreement between clans.
When I say that Azerbaijan needs independent, prosperous, secure Republic of Armenia to go hand in hand toward the goal of Euro-Atlantic integration, I mean not the absolute compliance with these criteria, but the beginning of a process that will make our neighbor a trustworthy partner beyond control of our common former metropolis.
REAL-lıqdı…
11 марта 2010 10:57
10:57
İlin ilk ayında ölkə xaricinə ixrac olunan məhsullarda dövlətin payı 95,84 faiz təşkil edib. Dövlət Gömrük Komitəsinin məlumatına görə, ötən ilin yanvarında ümumi ixracda dövlətin payı 94,11 faizə bərabər olub.
Komitənin məlumatına görə, yanvarda xarici ticarətlə 1874 hüquqi və fiziki şəxs məşğul olub. Bunlardan 1331-i hüquqi, 543-ü isə fiziki şəxslərdir. Halbuki ötən ilin müvafiq dövründə bu nisbət 1522 və 1071 təşkil edib.
2009-cu ilin yanvar ayı ilə müqayisədə dövlətin payı 2 dəfəyədək artıb. Bu il ixrac əməliyyatlarının 1 milyard 368 milyon 590,7 min dolları dövlət sektoru vasitəsilə aparılıb. Ancaq ötən il dövlətin payı 641 milyon 345,9 min dollar təşkil edib. Cəmi ixracda dövlətin payı 95,84 faizə bərabər olub.
Əməliyyatların 3,74 faizi özəl sektorun payına düşür.
Yeri gəlmişkən, yanvar ayında ölkədən kənara 1,35 milyard dollar həcmində neft və neft məhsulları ixrac olunub ki, bu da ümumi ixracın 94,5 faizini təşkil edib. Neft məhsullarının isə 90,48 faizi ARDNŞ, 8,21 faizi «Azərbaycan Hava Yolları» QSC-nin «Azal OİL» YSM idarəsi, 1,31 faizi «Azneftyağ» İstehsalat Birliyi tərəfində ölkədən kənara çıxarılıb.
Yanvarda ümumi ixracda meyvə-tərəvəz məhsullarının payı 1,31 faiz, bitki və heyvan mənşəli yağların payı 0,53 faiz, qara metallar və onlardan hazırlanan məmulatların payı 0,31 faiz, kimya sənayesi məhsullarının payı 0,32 faiz, pambığın payı 0,04 faiz, alüminium və ondan hazırlanan məmulatların payı 0,05 faiz, alkoqollu və alkoqolsuz içkilərin payı 0,13 faiz, tütün və tütün məmulatlarının payı 0,03 faiz təşkil edib. Qalan əmtəələrin payına 2,79 faiz düşüb.
Dövlət Gömrük Komitəsinin məlumatından aydın olur ki, ixracatda sahibkarların deyil, dövlətin payı ildən-ilə artıb.
Komitənin məlumatına görə, yanvarda xarici ticarətlə 1874 hüquqi və fiziki şəxs məşğul olub. Bunlardan 1331-i hüquqi, 543-ü isə fiziki şəxslərdir. Halbuki ötən ilin müvafiq dövründə bu nisbət 1522 və 1071 təşkil edib.
2009-cu ilin yanvar ayı ilə müqayisədə dövlətin payı 2 dəfəyədək artıb. Bu il ixrac əməliyyatlarının 1 milyard 368 milyon 590,7 min dolları dövlət sektoru vasitəsilə aparılıb. Ancaq ötən il dövlətin payı 641 milyon 345,9 min dollar təşkil edib. Cəmi ixracda dövlətin payı 95,84 faizə bərabər olub.
Əməliyyatların 3,74 faizi özəl sektorun payına düşür.
Yeri gəlmişkən, yanvar ayında ölkədən kənara 1,35 milyard dollar həcmində neft və neft məhsulları ixrac olunub ki, bu da ümumi ixracın 94,5 faizini təşkil edib. Neft məhsullarının isə 90,48 faizi ARDNŞ, 8,21 faizi «Azərbaycan Hava Yolları» QSC-nin «Azal OİL» YSM idarəsi, 1,31 faizi «Azneftyağ» İstehsalat Birliyi tərəfində ölkədən kənara çıxarılıb.
Yanvarda ümumi ixracda meyvə-tərəvəz məhsullarının payı 1,31 faiz, bitki və heyvan mənşəli yağların payı 0,53 faiz, qara metallar və onlardan hazırlanan məmulatların payı 0,31 faiz, kimya sənayesi məhsullarının payı 0,32 faiz, pambığın payı 0,04 faiz, alüminium və ondan hazırlanan məmulatların payı 0,05 faiz, alkoqollu və alkoqolsuz içkilərin payı 0,13 faiz, tütün və tütün məmulatlarının payı 0,03 faiz təşkil edib. Qalan əmtəələrin payına 2,79 faiz düşüb.
Dövlət Gömrük Komitəsinin məlumatından aydın olur ki, ixracatda sahibkarların deyil, dövlətin payı ildən-ilə artıb.
Mart tətilləri
10 марта 2010 14:44
14:44
Bildiyimiz kimi, bu ayın, mart ayının tam yarısı bayramlara və istirahət günlərinə düşür. Düz 15 gün iş olmayacaq. Mənə maraqlı olan odur ki, normal iqtisadiyyatı olan hər hansı bir ölkədə bir ayın 15 günü iş olmasa, həmin ölkənin ÜDM-i çökər, yəni, keçən aya olan nisbətdə xeyli azalar. Amma baxarsız, aprel ayında bizim şanlı hökümətimiz mart ayında, fevrala nisbətən ÜDM-in artdığını elan edəcək. Və ən qəribəsi budur ki, bu yalan olmayacaq. Çünki, bu ölkənin ÜDM-i də, iqtisadiyyatı da tək bir neftdən asılıdır. O sektorda isə istirahət günləri belə iş olacaq, çünki insanlar, bayramlardan asılı olmayaraq qrafiklə işə çıxırlar. Amma bu baş verərsə, yəni ÜDM-in artımı elan edilərsə, bu bir daha ölkə iqtisadiyyatının nə boyutda neft “iynəsinə” oturrmağının əyani göstəricisi olacaq.
Dubay məsələsi…
9 марта 2010 10:52
10:52
İndi bütün İnternet forumlarda, bloqlarda ən çox müzakirə olunan məsələ, Vaşinqton Post qəzetində çıxan məqalədir:
Bu məsələni şərh edən bir çox insanlar, o cümlədən hakimiyyətə yaxın olan insanlar, deyirlər ki, ABŞ Qarabağ məsələsinə görə bizim hakimiyyətə təziq edir, və bu məqalə belə təziq vasitəsindən biridir. Ola bilər, tutaq ki bu belədir, amma bizim dövlətə, hakimiyyətə, Azərbaycan üşün həyatı əhəmiyyət kəsb edən Qarabağ məsələsiondə, hakimiyyətin korrupsioner mahiyyətinə görə təziq edə bilirlərsə, bəlkə onda bu təziqin NƏDƏNLƏRİNİ aradan qaldıraq, tək Qərbi söyməklə işimizi bitirmiş hesab etməyək, hə, nə deyirsiz, cənablar?
Bu məsələni şərh edən bir çox insanlar, o cümlədən hakimiyyətə yaxın olan insanlar, deyirlər ki, ABŞ Qarabağ məsələsinə görə bizim hakimiyyətə təziq edir, və bu məqalə belə təziq vasitəsindən biridir. Ola bilər, tutaq ki bu belədir, amma bizim dövlətə, hakimiyyətə, Azərbaycan üşün həyatı əhəmiyyət kəsb edən Qarabağ məsələsiondə, hakimiyyətin korrupsioner mahiyyətinə görə təziq edə bilirlərsə, bəlkə onda bu təziqin NƏDƏNLƏRİNİ aradan qaldıraq, tək Qərbi söyməklə işimizi bitirmiş hesab etməyək, hə, nə deyirsiz, cənablar?
8 matr…
9 марта 2010 10:40
10:40
Mən xanımlara bilə-bilə bu bayramla təbrik etmədim. Çünki bizim ölkədə çox az sayda xanım var ki, onları təbrik etmək bu günün ruhuna uyğun olardı. 8 matr haqlar və hüquqlar uğrunda mübarizə aparan qadınların bayramıdır, bütün qadınların deyil…
Bu gün heç nə yazmıram…
4 марта 2010 14:40
14:40
Neden?
Heç….
Ele-belə…
Nə isə….
Mən getdim bir daha Mirzə Cəlili oxumağa, Allah sənə rəhmət etsin, ay Mirzə…
Heç….
Ele-belə…
Nə isə….
Mən getdim bir daha Mirzə Cəlili oxumağa, Allah sənə rəhmət etsin, ay Mirzə…
Дефицит государственного бюджета Азербайджана в 2009 году составил $300 млн.
2 марта 2010 16:01
16:01
Баку, Fineko/abc.az. Министерство Финансов Азербайджана подвело оперативные итоги исполнения закона о государственном бюджете в 2009 году. В 2009 году расходная часть государственного бюджета Азербайджана была выполнена на 10,567 млрд. манатов или 85,5% прогноза в 12,355 млрд. манатов. Как сказано в сообщении Министерства финансов, расходы бюджета оказались меньше показателя за 2008 год на 207,2 млн. манатов или 1,9%. «В 2009 году дефицит государственного бюджета Азербайджана составил 241,1 млн. манатов ($300 млн.)», - сказано в сообщении. В 2009 году расходы бюджета на финансирование социальных мероприятий (наука, здравоохранение, образование, социальное обеспечение, культура) составили 26,2% (2,763 млрд. манатов) расходной части бюджета. В сравнении с 2008 годом этот показатель вырос на 19,5% (450,4 млн. манатов). В 2009 году доходная часть государственного бюджета была выполнена на 10325,9 млн. манатов или 84,8% прогноза в 12,177 млрд. манатов. Доходы бюджета оказались меньше показателя за 2008 год на 436,8 млн. манатов или 4,1%. При этом 39,8% доходов или 4113,5 млн. манатов было сформировано за счёт Министерства налогов, 10,8% (1112,7 млн. манатов) – за счёт Государственного таможенного комитета, 47,6% (4915,0 млн. манатов) – за счёт Государственного нефтяного фонда, 1,8% (184,7 млн. манатов) – за счёт других источников. Министерство налогов выполнило прогноз на 71,5%, что меньше показателя 2008 года на 27,8%, и Государственный таможенный комитет выполнил прогноз на 85,6%.
Yatmış ASLAN bənzətməsi…
1 марта 2010 10:56
10:56Həm efirdə, həm də gündəlik ritorikada tez-tez bir bayağı fikir səslənir: «Azərbaycan yatmış bir ASLANDIR», yəqin ki, hamımız bu sözləri eşıtmışık. Bu yaxınlarda Azadlıq Radiosunun bir oxucusu, bu barədə çox maraqlı bir şərh yazmışdı:
«Bəli, Azərbaycan yatmış bir ASLANDIR, amma problem ondadır ki, onu yuxudan ayıltsan, gedir başqa bir yerde yenə yatır»…
Ramiz müəllim demiş, ŞƏRHSİZ…
"Azərbaycanda hakimiyyət bölgüsü zəifdir"
26 февраля 2010 10:40
10:40«Azərbaycanda hakimiyyət bölgüsü zəifdir»
Natiq Cəfərli
25.02.2010
Azərbaycanda icraedici hakimiyyət bütün digər hakimiyyət qolları üzərində mütləq üstünlüyə malikdirmi?
«İşdən sonra»nın qonağı olan iqtisadçı Natiq Cəfərli bu sualı cavablandırıb:
- Azərbaycan bir çox beynəlxalq təşkilatların hesabatlarında aşağı yerlərdən birini tutur. Bu da korrupsiyanın çoxluğundan və dövlət idarəetmə effektliliyinin aşağı olmasından irəli gəlir. Problem ondadır ki, Azərbaycan hökuməti, heç vaxt bu tipli hesabatları qəbul etmir. Hesabatlar yayıldıqdan sonra ya orta ranqlı məmurlar ya da YAP funksionerləri mətbuatda çıxış edərək ikili standartlardan və ya təşkilatların hansısa maraqlarını təmin etmək üçün hesabat yaydıqlarından danışırlar. Gülünc ifadələr işlədirlər ki, guya bu hesabatlarda erməni lobbisinin barmağı var. Bu da Azərbaycanı daha aşağı yerlərə aparır. Bizim hökumətimiz bu xəstəlikləri, bu ağrıları boynuna almır. Azərbaycanda hakimiyyət bölgüsü zəifdir. İcraedici orqan həm qanunvericilik, həm də məhkəmə orqanları üzərində səlahiyyətlərə malikdir və ya onların səlahiyyətlərini qəsb etmişdir.
DAHA ƏTRAFLI PROQRAMI DİNLƏYİN.
«İşdən sonra»nın qonağı olan iqtisadçı Natiq Cəfərli bu sualı cavablandırıb:
- Azərbaycan bir çox beynəlxalq təşkilatların hesabatlarında aşağı yerlərdən birini tutur. Bu da korrupsiyanın çoxluğundan və dövlət idarəetmə effektliliyinin aşağı olmasından irəli gəlir. Problem ondadır ki, Azərbaycan hökuməti, heç vaxt bu tipli hesabatları qəbul etmir. Hesabatlar yayıldıqdan sonra ya orta ranqlı məmurlar ya da YAP funksionerləri mətbuatda çıxış edərək ikili standartlardan və ya təşkilatların hansısa maraqlarını təmin etmək üçün hesabat yaydıqlarından danışırlar. Gülünc ifadələr işlədirlər ki, guya bu hesabatlarda erməni lobbisinin barmağı var. Bu da Azərbaycanı daha aşağı yerlərə aparır. Bizim hökumətimiz bu xəstəlikləri, bu ağrıları boynuna almır. Azərbaycanda hakimiyyət bölgüsü zəifdir. İcraedici orqan həm qanunvericilik, həm də məhkəmə orqanları üzərində səlahiyyətlərə malikdir və ya onların səlahiyyətlərini qəsb etmişdir.
DAHA ƏTRAFLI PROQRAMI DİNLƏYİN.
Ещё раз о ситуации в Турции…
24 февраля 2010 15:15
15:15
Только в прошлом году, я 5 раз был в Турции, через 20 дней, иншАллах, опять поеду, есть там много друзей, особенно среди журналистов. Не скромно, но, я неплохо знаю Турцию, очень люблю Турцию, и мне, немножко понятны, какие процессы там идут.
АКП сейчас переживает синдром единоличной власти. Они понимают, что в следующих выборах, они, в одиночку, не смогут придти к власти. Это они осознают. Все действие сейчас, продиктованы этим синдромом. АКП, сейчас, превращается в КПСС, не зря Эрдогана с Путиным сравнивают.
Почему-то, АКП процесс демократизации видит только в том, что бы наехать на армию, которая сейчас, по действующей конституции, является законным гарантом республики. Демократизация должна быть во всем, если по приходи АКП людей месяцами держат в тюрьмах без суда, это уже не демократия. Если Эрдоган открыто говорит народу, какие газеты читать, а какие нет, какие ТВ смотреть, а какие нет — это не демократия. Если АКП решил взять контроль над всеми ветвями власти в стране — это точно не демократия. Когда Булент Арынч, замиститель Эрдогана в правительстве, нагло вторгается в комнату заместителя председателя парламента, и орет на неё — это не демократия, а вмешательство исполнительной власти, в дела законодательной. А такого, в Турции несколько лет назад, не возможно было представить. Как и то, что другой заместитель Эрдогана, Джемил Чичек, позволил себе позвонить прокурору (тому, кого арестовали) и приказать ему отпустить тех религиозных деятелей (Исмаил джамааты, люди Фатуллы Гюлена), которых арестовал этот прокурор. Эта разве демократия?
В стране растет безработица, цены растут, АКП вынуждена была идти на повышение цен на бензин, на газ, на свет, провалила пенсионную реформу, увеличила зависимость экономики от иностранного капитала, заварила кашу с курдским вопросом, без готового плана и шагов, начало этот процесс, тем самым, вызвала шквал недовольство среди народа.
Все последние исследование показывают, что АКП не может даже набрать 30%, хотя, партия держалась на уровне 45—47%, то есть, АКП теряет голоса и поддержку.
Поэтому, нужны потрясение, что бы АКП мог отыграть эти моменты, АКП хочет опять стать в глазах общество и народа ВЕЛИКОМУЧЕННИКАМИ (они не раз так делали, и это помогало), поэтому, АКП провоцирует армию и конституционный суд, что бы они что-то предприняли против них. Но, армия и конституционный суд, поняли эту игру, вчера была экстренное заседание в главке армии, были генералы, которые предлагали серьезные действие, но, Главком не пошел на это, и его поддержали. АКП увидел, что план не работает, решили ещё больше усилить напряжение, Джемил Чичек, заместитель Эрдогана, сам пошел к главкому, и нагло предложил всем подать в отставку. То есть, хотел спровоцировать. Но, не смогли. Игра АКП уже стало понятным. Они сейчас в смятении, не знают, что дальше предпринять.
АКП сейчас переживает синдром единоличной власти. Они понимают, что в следующих выборах, они, в одиночку, не смогут придти к власти. Это они осознают. Все действие сейчас, продиктованы этим синдромом. АКП, сейчас, превращается в КПСС, не зря Эрдогана с Путиным сравнивают.
Почему-то, АКП процесс демократизации видит только в том, что бы наехать на армию, которая сейчас, по действующей конституции, является законным гарантом республики. Демократизация должна быть во всем, если по приходи АКП людей месяцами держат в тюрьмах без суда, это уже не демократия. Если Эрдоган открыто говорит народу, какие газеты читать, а какие нет, какие ТВ смотреть, а какие нет — это не демократия. Если АКП решил взять контроль над всеми ветвями власти в стране — это точно не демократия. Когда Булент Арынч, замиститель Эрдогана в правительстве, нагло вторгается в комнату заместителя председателя парламента, и орет на неё — это не демократия, а вмешательство исполнительной власти, в дела законодательной. А такого, в Турции несколько лет назад, не возможно было представить. Как и то, что другой заместитель Эрдогана, Джемил Чичек, позволил себе позвонить прокурору (тому, кого арестовали) и приказать ему отпустить тех религиозных деятелей (Исмаил джамааты, люди Фатуллы Гюлена), которых арестовал этот прокурор. Эта разве демократия?
В стране растет безработица, цены растут, АКП вынуждена была идти на повышение цен на бензин, на газ, на свет, провалила пенсионную реформу, увеличила зависимость экономики от иностранного капитала, заварила кашу с курдским вопросом, без готового плана и шагов, начало этот процесс, тем самым, вызвала шквал недовольство среди народа.
Все последние исследование показывают, что АКП не может даже набрать 30%, хотя, партия держалась на уровне 45—47%, то есть, АКП теряет голоса и поддержку.
Поэтому, нужны потрясение, что бы АКП мог отыграть эти моменты, АКП хочет опять стать в глазах общество и народа ВЕЛИКОМУЧЕННИКАМИ (они не раз так делали, и это помогало), поэтому, АКП провоцирует армию и конституционный суд, что бы они что-то предприняли против них. Но, армия и конституционный суд, поняли эту игру, вчера была экстренное заседание в главке армии, были генералы, которые предлагали серьезные действие, но, Главком не пошел на это, и его поддержали. АКП увидел, что план не работает, решили ещё больше усилить напряжение, Джемил Чичек, заместитель Эрдогана, сам пошел к главкому, и нагло предложил всем подать в отставку. То есть, хотел спровоцировать. Но, не смогли. Игра АКП уже стало понятным. Они сейчас в смятении, не знают, что дальше предпринять.
Darbe istəyən AKP…
23 февраля 2010 15:40
15:40
Artıq 2 gündür ki, qardaş Türkiyədə “Balyoz” darbe planı adlanan bir ittihamla 40-dan artıq yüksək rütbəli zabitləri savcılar göz altına alıblar, və Türkiyədə kafaları qarışdırıblar. Kimin haqlı, kimin haqsız olması, bu əməliyyatın hüquqa və məntiqə uyğun olub olmaması, və ya AKP zihniyyəti ilə cümhuriyyətçi atatürkçülərin savaşı olması Türkiyə gündəmini zəpt edən əsas mövzuya çevrilmişdir.
Bütün gəlişmələri, bu hadisəyə qədər olub – bitənləri analiz etdikdə belə bir nəticəyə gəlmək olar ki, bu əməliyyətla AKP bir neçə hədəfi birdən vurmaq istəyir:
1. Kürd açılımının fiaskoya uğramasını ört-basdır etmək
Əgər bular baş versə, əsgər təhtik olunsa, və ya, məhkəmə kapatma davası açsa, bu işdən ən karlı çıxan AKP olacaq. İndi öz səslərini və tərəfdarlarını sürətlə itirən AKP anlayır ki, seçimlərdən artıq tək iqtidar partiyası olaraq çıxmaq şansı yoxdur. Amma ordu təhrik olunarsa, qapatma məsələsi gündəmə gəlsə, və müəyyən addımlar atalarrsa, AKP yenidən madur, məzlum, və əzilən durumuna düşəcək, bu isə ona (artıq AKP bunu sınaqdan bir neçə dəfə çıxarıb) hən tərəfdarlar, həm də səslər qazanacaq. Çünki, bu günün dünyasında, Türkiyə kimi ölkədə darbe mümkün deyil, və bu baş tutamaz, amma, darbəyə təşəbbüs olsa, bu AKP-nin mövqelərini çox möhkəmlədər.
Beləliklə, bu gün qardaş Türkiyədə tək AKP darbə təhrikçisi olaraq ön plana çıxır və bu ancaq AKP-nin işinə yarayır…
Bütün gəlişmələri, bu hadisəyə qədər olub – bitənləri analiz etdikdə belə bir nəticəyə gəlmək olar ki, bu əməliyyətla AKP bir neçə hədəfi birdən vurmaq istəyir:
1. Kürd açılımının fiaskoya uğramasını ört-basdır etmək
- İqtisadiyyatda olan problemləri, atran işsizliyi arxa plana keçirmək
- AKP-yə yaxın yarqı yaratmaq və ölkədə tansiyonu yüksəltməklə, əsgəri bəzi addımlara, hətda darbeye təhrik etmək, bu da olmasa, Ana Yasa məhkəməsini AKP-ni kapatmağa zorlamaq.
Əgər bular baş versə, əsgər təhtik olunsa, və ya, məhkəmə kapatma davası açsa, bu işdən ən karlı çıxan AKP olacaq. İndi öz səslərini və tərəfdarlarını sürətlə itirən AKP anlayır ki, seçimlərdən artıq tək iqtidar partiyası olaraq çıxmaq şansı yoxdur. Amma ordu təhrik olunarsa, qapatma məsələsi gündəmə gəlsə, və müəyyən addımlar atalarrsa, AKP yenidən madur, məzlum, və əzilən durumuna düşəcək, bu isə ona (artıq AKP bunu sınaqdan bir neçə dəfə çıxarıb) hən tərəfdarlar, həm də səslər qazanacaq. Çünki, bu günün dünyasında, Türkiyə kimi ölkədə darbe mümkün deyil, və bu baş tutamaz, amma, darbəyə təşəbbüs olsa, bu AKP-nin mövqelərini çox möhkəmlədər.
Beləliklə, bu gün qardaş Türkiyədə tək AKP darbə təhrikçisi olaraq ön plana çıxır və bu ancaq AKP-nin işinə yarayır…
Почему Западу выгодна такая власть в Азербайджане?
17 февраля 2010 10:20
10:20
С экономической точки зрения, Западу, их компаниям, всегда выгодно иметь дело с такими режимами, как у нас, которые питаются от ресурсов. Они покупают нефть и газ, дают доллары, потом эти же доллары выкачивают отсюда, продавая здесь свои товары и услуги. Как результат, и нефть течет туда и деньги от нефти, в конечном итоге, тоже оказывается там. А если во всех ресурсных странах будет нормальная власть, с нормальной экономикой, со своими средствами производство, качественными товарами, услугами, то, это ущемить интересы транснациональных корпораций. А они, в таких ресурсных странах, где нет законностей и либерального рынка, с помощью коррупционных механизмов тоже, чувствуют себя, как рыба в воде. Представители таких больших компаний, здесь ведут себя намного волне, чем в демократических странах, даже по отношению к собственным работникам. Они договорились с нашей властью, и даже не позволяют создавать профсоюзы в таких компаниях. Это мелочь, но показательный момент. Это то, что вкратце, касается экономики. Там есть множество моментов…
Ещё один сильный момент, наша власть смогла убедить Запад в том, что имена она способна здесь остановить исламский фундаментализм, превратить появление второго Ирана в регионе. Власть делает ВСЕ в этом направлении. Вплоть, до закрытие мечетей, до разрушение мечетей, и выдают это, как за борьбу с фундаментализмом. Обратите внимание, в субботу, когда 100—150 верующих хотели пойти колонной до Шехидлер Хиябаны, то есть, организовать не санкционированное шествие, СПЕЦИАЛЬНО разрешили им идти, маршировать, разрешили снять это все на видео, не трогали их, хотя, светская оппозиция если собирает вместе 10 человек, то, сразу же разгоняют их. Их с начало, не разогнали. Потом, устроили настоящее побоище. Наверняка, вы все смотрели эти кадры. Полиция не трогала тех, кто это все снимает, хотя, в других случаях, она забирает камеры, не разрешает спокойно снимать. На этот раз дали снять ВСЕ. Потому, что эти кадры нужны били им, для раздувания мифа перед западом о том, что именно они здесь могут противостоять исламу. На это пока что, Запад подкупается, но, и там уже понимают суть этой игры, и понимают, что НАОБОРОТ, именно действие этой власти, может привести к повторению здесь событий, аля — Тегеран-79.
Ещё один ВАЖНЫЙ момент – это наша оппозиция. Запад в них разочаровался окончательно в 2003-м году в Лондонской встрече. Это было перед президентскими выборами. Если бы оппозиция вела бы себя умно и нормально, смогла бы договориться, то, в 2003-м году был шанс на перемены. Запад понял, что в стане оппозиции есть «гапоны» и с ними кашу не сваришь. Это моё мнение, и наблюдение.
Есть ещё момент – эта Карабах. Запад прекрасно знает, что с таким режимом и системой, в любой момент, могут провести свое решение этого вопроса. И здесь пока что, у них нет проблем с тем, что это решение надо заставить принимать народ и общество. С этим справиться власть. Такая власть их устаревает. Если бы не интересы России, которые диктует свои правила и заинтересованность в сохранение статус-кво, то, Запад давно бы решил этот вопрос, а наша власть, заставила бы общество «проглотить» это (любое) решение.
Ещё один сильный момент, наша власть смогла убедить Запад в том, что имена она способна здесь остановить исламский фундаментализм, превратить появление второго Ирана в регионе. Власть делает ВСЕ в этом направлении. Вплоть, до закрытие мечетей, до разрушение мечетей, и выдают это, как за борьбу с фундаментализмом. Обратите внимание, в субботу, когда 100—150 верующих хотели пойти колонной до Шехидлер Хиябаны, то есть, организовать не санкционированное шествие, СПЕЦИАЛЬНО разрешили им идти, маршировать, разрешили снять это все на видео, не трогали их, хотя, светская оппозиция если собирает вместе 10 человек, то, сразу же разгоняют их. Их с начало, не разогнали. Потом, устроили настоящее побоище. Наверняка, вы все смотрели эти кадры. Полиция не трогала тех, кто это все снимает, хотя, в других случаях, она забирает камеры, не разрешает спокойно снимать. На этот раз дали снять ВСЕ. Потому, что эти кадры нужны били им, для раздувания мифа перед западом о том, что именно они здесь могут противостоять исламу. На это пока что, Запад подкупается, но, и там уже понимают суть этой игры, и понимают, что НАОБОРОТ, именно действие этой власти, может привести к повторению здесь событий, аля — Тегеран-79.
Ещё один ВАЖНЫЙ момент – это наша оппозиция. Запад в них разочаровался окончательно в 2003-м году в Лондонской встрече. Это было перед президентскими выборами. Если бы оппозиция вела бы себя умно и нормально, смогла бы договориться, то, в 2003-м году был шанс на перемены. Запад понял, что в стане оппозиции есть «гапоны» и с ними кашу не сваришь. Это моё мнение, и наблюдение.
Есть ещё момент – эта Карабах. Запад прекрасно знает, что с таким режимом и системой, в любой момент, могут провести свое решение этого вопроса. И здесь пока что, у них нет проблем с тем, что это решение надо заставить принимать народ и общество. С этим справиться власть. Такая власть их устаревает. Если бы не интересы России, которые диктует свои правила и заинтересованность в сохранение статус-кво, то, Запад давно бы решил этот вопрос, а наша власть, заставила бы общество «проглотить» это (любое) решение.
İlham Şabanın maraqlı yazısı…
15 февраля 2010 16:14
16:14
Azərbaycanın enerji dərdi
Qərbin Azərbaycan qazına etinasız, deyərdim ki, maraqsız münasibəti rəsmi Bakıya çox ağır gəlir
15.02.2010
Rövşən Ağayevdən maraqlı rəqəmlər.
11 февраля 2010 15:39
15:39
«Statistika məsələsi ciddi problemdir. «Bakıelektrikşəbəkə»nin saytında göstərilir ki, 2009-cu ildə əhaliyə 110 milon manatlıq elektrik enerjisi satılıb. Bu, 1,7 milyard kVt\saat elektrik enerjisi deməkdir. Statistika Komitəsilə isə məlumat verir ki, 3,2 milyard kVt\saat istehlak edilib. Təsəvvür edin ki, statistikalarda 2 dəfə fərq var. Məlumatlılıqda qeyri-şəffaflıq var».
О государственной службе.
10 февраля 2010 09:43
09:43
В нормальных системах власти, в демократиях, умные, образованные профессионалы, не идут в государственную службу, так как, там мало платят. Если даже идут, то, это бывает временно, что бы «засветиться» для того, что бы продолжить карьеру в частном секторе, где заработки намного выше.
Я в США ознакомился с исследованиями одного и фондов, и результаты просто удивительны. В США, только 3% выпускников престижных ВУЗов хотят делать карьеру в государственной службе. Во Франции это немного выше, 5% (наверняка, из-за того, что там социалька для госс. сужающих высокая), в Англии тоже где-то 4%.
А у нас, из-за коррупции и монополизма, все кому не лень, хотят идти в госс. службу. Даже берут в долг 30—40 тысяч, что бы устроится в таможню, в налоговые органы, в исполнительную власть, или в разные министерства. Потому что, нет альтернативы и деньги только там. И из-за того, что эти люди не уверены в своем будущем, в режиме «шорт-тайм», хотят вытащить и свои вложение, и заработать побольше (слово заработать, не совсем правильное) денег. У нас один НПО проводил опрос среди студентов, и 85% хотят работать именно госс. секторе. Проблема в этом.
Даже в Грузии, которую так не любит наша власть, сейчас стоит остро проблема с тем, что образованные профессионалы из власти уходят в частный сектор. Во времена правления Саакашвили на должностях министра и зам. министра, побывали более 100 человек. Учитывая то, что у них число министерств и ведомств в 3 раза меньше, чем у нас, это внушительная цифра. Молодые люди, засветившись по ТВ на разных должностях, становятся мишенью частного сектора, и их крадут на разные должности в частном секторе. Дают им в 10 раз больше зарплаты, чем в госс. секторе. Саакашвили даже вынес новый законопроект в парламент, где предусмотрено увеличение зарплаты и социальки для госс. сужающих, что бы они не уходили и частный сектор.
Именно так и должно быть. Мы говорим именно об этом, об изменение правил игры и системы в стране.
Я в США ознакомился с исследованиями одного и фондов, и результаты просто удивительны. В США, только 3% выпускников престижных ВУЗов хотят делать карьеру в государственной службе. Во Франции это немного выше, 5% (наверняка, из-за того, что там социалька для госс. сужающих высокая), в Англии тоже где-то 4%.
А у нас, из-за коррупции и монополизма, все кому не лень, хотят идти в госс. службу. Даже берут в долг 30—40 тысяч, что бы устроится в таможню, в налоговые органы, в исполнительную власть, или в разные министерства. Потому что, нет альтернативы и деньги только там. И из-за того, что эти люди не уверены в своем будущем, в режиме «шорт-тайм», хотят вытащить и свои вложение, и заработать побольше (слово заработать, не совсем правильное) денег. У нас один НПО проводил опрос среди студентов, и 85% хотят работать именно госс. секторе. Проблема в этом.
Даже в Грузии, которую так не любит наша власть, сейчас стоит остро проблема с тем, что образованные профессионалы из власти уходят в частный сектор. Во времена правления Саакашвили на должностях министра и зам. министра, побывали более 100 человек. Учитывая то, что у них число министерств и ведомств в 3 раза меньше, чем у нас, это внушительная цифра. Молодые люди, засветившись по ТВ на разных должностях, становятся мишенью частного сектора, и их крадут на разные должности в частном секторе. Дают им в 10 раз больше зарплаты, чем в госс. секторе. Саакашвили даже вынес новый законопроект в парламент, где предусмотрено увеличение зарплаты и социальки для госс. сужающих, что бы они не уходили и частный сектор.
Именно так и должно быть. Мы говорим именно об этом, об изменение правил игры и системы в стране.
Enerji kollapsı
9 февраля 2010 16:23
16:23
Hakimiyyət üzvləri tez-tez onu deyirlər ki, Azərbaycan öz enerji təhlükəsizliyini tam təmin edib, və bunun üçün milyardlarla dollar pul xərclənir. Siz bir bunların yazdıqları məqalələrə baxın:
Azərbaycan enerji təhlükəsizliyi sahəsində dünya siyasətində aparıcı mövqeyə malikdir
Amma, indi, bu gün bütün bunların, ölkədə hər bir sahədə olduğu kimi, «Potemkin kəndləri» olduğu üzə çıxdı. Bakı çəhəri və ölkənin bir çox ərazisi enerjisiz qaldı.
Bu qədər də yalan olar? Bəs atalar deyirdi ki, «Yalan ayaq tutar, yeriməz», bəs onda niyə bizdə nəin ki yeriyir, hətda yüyürür də???
Azərbaycan enerji təhlükəsizliyi sahəsində dünya siyasətində aparıcı mövqeyə malikdir
Amma, indi, bu gün bütün bunların, ölkədə hər bir sahədə olduğu kimi, «Potemkin kəndləri» olduğu üzə çıxdı. Bakı çəhəri və ölkənin bir çox ərazisi enerjisiz qaldı.
Bu qədər də yalan olar? Bəs atalar deyirdi ki, «Yalan ayaq tutar, yeriməz», bəs onda niyə bizdə nəin ki yeriyir, hətda yüyürür də???